บทที่ 25 จุดจบในมืดมิด

หลังจากลี่อิงหลันก้าวพ้นตรอกมืดไปพร้อมกับเซียวอ๋อง ทิ้งไว้เพียงเงารางๆ ของสายฝนพรำ ความเงียบสงัดอันเยียบเย็นก็คืบคลานกลับเข้ามาปกคลุมพื้นที่อันอับชื้นอีกครั้ง

มู่หรงจิ่นขดตัวอยู่บนกองฟางเน่าเปื่อย ร่างกายสั่นกระตุกด้วยพิษไข้และความทรมานจากบาดแผลเน่าเปื่อยตามผิวกาย ความแค้น ความริษยา และความสิ้นหวังท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ